Majevičani čuvari tradicije

U subotu 10, novembra, Udruženje Majevičana u Švajcarskoj je proslavilo  svoju Krsnu Slavu Mitrovdan. Majevičani tradicionalno svoju Slavu slave četiri dana: uoči slave, na sam praznik i još dva dana poslije, pa je Udruženje proslavilo na „druge ustavke“ kako se to kaže na Majevici.

Ovo objašnjenje je dato zbog onih zakerala koji u činjenici da je slava proslavnjena dva dana kasnije od samog praznika, vide razlog za ogovaranje i blaćenje udruženja koje ne bez razloga slovi kao najbolje srpsko zavičajno udruženje u Evropi.

Domaćin Slave Milutin Stevanović sa suprugom Marijom je dao sve od sebe, zajedno sa upravom Udruženja, da Slava bude dostojanstveno proslavnjena, što je ostavilo naročit utisak na sve goste, a posebno na nekolicinu Švajcaraca koji su prvi put bili u prilici da prisustvuju jednom ovako svečanom događaju.

Gosti iz Lopara, načelnik opštine Lopare dr. Rado Savić i dirktorka dječijeg vrtića Danijela Cvijanović, su se prigodnim riječima zahvalili Udruženju Majevičanima kao i Majevičanima koji nisu članovi udruženja na podršci, konkretno na pomoći u renoviranju dječijeg vrtića koji je nakon skoro četrdeset godina obnovnjen i u kojem je trenutno 60 djece.

https://www.rtvbn.com/3924114/lopare-vrtic-dobio-novi-izgled

Načelnik Savić je izjavio da je ponosan što njegovi sunarodnici i zemljaci slove kao najbolje zavičajno udruženje i pozvao one Majevičane koji su pred penzijom da planiraju povratak u rodni kraj jer su uslovi za život znatno poboljšani.

Ambasador Bosne i Hercegovine Anđelko Grahovac je izjavio da je Pravoslavlje najvrijednije ono što Srbi i Rusi imaju, a Srbi koji jedini imaju Krsnu Slavu svakako treba na pravi način da je proslavljavljaju i samim tim čuvaju Pravoslavlje, indentitet i tradiciju svog naroda.

Dva sveštenika, prota Brane Sarić iz St. Galena i prota Nikola Balović iz Fedkirhena su bili prisutni i obavili svoj posao kako dolikuje paravoslavnim srpskim sveštenicima.

Udruženje Majevičana postoji od 2010 godine i u vrijeme kada je nastalo činilo se da će opština Lopare u dogledno vrijeme biti ugašena, jer je izgledalo da se ništa neće pomjeriti iz mrtve tačke na koju je opština bila spala u godinama nakon građanskog rata.

Majevičani u Švajcarskoj su bili razočarani u ponašanje vlasti koja je između ostalog dovela do toga da zavlada beznađe da je osivanje Udruženja dočekano sa skepsom jer većina onih razočaranih nisu vjerovali da će opstati i čak učiniti nešto značajno.

Pojavio se te godine jedan mlad čovjek izabran na mjesto načelnika opštine, koji je premda iz stranke koja je na vlasti u Loparama još od rata, unio određene novine i prije svega se iskreno obratio Majvičanima u Švajcarskoj  i zamolio da pomognu da njihov i njegov rodni kraju budu spasen od nestajanja. Učinio je ono što su davno trebali da učine njegovi prethodnici pa možda ne bi ni došlo do sveopšteg beznađa, ali je bolje ikad nego nikad, ili je možda trebalo dotaći dno pa sa dna krenuti ka usponu.

Samo jedna ljubav ne čili u pari prolaznosti ljubav prema rodu svom – pisao je umni Sima Pandurović i pokazalo se da je to tačno, jer oni Majevičani u čijim grudima gori ljubav prema svom rodu u rodnom kraju su pokazali da se može i onda kada sve izgleda beznadežno…

Pisac ovih redova je početak rada udruženja uporedio sa oranjem u kome nema traktora ni zaprege nego plug vuku ljudi koji su sami sebe upregli, pa i bičiju sami sebe da izoru brazdu do kraja na tvrdoj zemlji koja se odvikla od pluga.

Bilo je tako, činilo se da Udruženje neće opstati kao da se ni u opštini Lopare neće ništa promjeniti, ali opstalo je udruženje i donijelo rodnom kraju stotine hiljada franaka u vidu pomoći: Gradnja kuća za postradale u klizištima, renoviranje triju škola, školski namještaj, pomoć u hrani i odjeći za socijalno ugrožene, gradnja crkve u Miladićima, konaka pri manastiru Svetog Jeremije u Rožnju itd.,itd. Spisak dobrih dijela je sve duži, a pamćenje sve kraće pa bi trebalo nevjerne Tome povremeno podsjetiti jer ne treba da se zaboravi dobro koje je su učinili koji su same sebe upregli i bičovali da bi njihovim sunarodnicima, a ne njima lično, bilo bolje. Jer Majevičani iz Udruženja su sagradili kuće ljudima koje lično ne poznaju i u kojima nikad niko od njih neće prenoćiti, renovirali škole u koje ne idu njihova djeca i sagradili crkvu u selu koje je nakon poslednjeg rata ostalo na tuđoj teritoriji, kao i konak za manastir koji se takođe nalazi u selu sa one strane enitetske granice, u nadi da će se u ta sela vratiti oni kojima sela pripadaju. Njihova dobra djela nisu utemeljena na ličnom ili proširenom egoizmu nego na ljubavi prema rodu svome, što je najtrajnija njubav kako nam reče pjesnik Pandurović.

Mogli su svi oni, umjesto da: daju, rade, odriču se, uživati u odmaralištima cijelog svijeta, a u rodni kraj svratiti tek povremeno i to na onoliko dana koliko im preostane poslije sunčanja na plažama širom svijeta.

Nisu. Odrekli su se mnogo čega da bi što više donijeli u rodni kraj i omogućili boljitak onima koji su u istom ostali.

Danas skoro devet godina od osinivanja udruženja i Majevica izgleda drugačije pa nehatom prehtodnih uprava uništene fabrike ponovo rade, a neki članovi uprave Udruženja Majevičana su uložili značajan novac u gradnju i poslove u Loparama. Fabrika „Đokić metal“ radi skoro isključivo za izvoz. Stojan Stevanović je napravio stambenu zgradu i svadbeni salon, Živan Marković preselio preduzeće iz Švajcarske koje se bavi istraživanjem podzemionh voda i kao kruna svega, sekretar Vado Antić upravo završava bazene za kupanje u Loparama.

Majevica i Lopare izgledaju drugačije što bi trebalo da bude dovoljan razlog za mnoge da propuste odlazak na odmor negdje i bijelom svijetu „Gdje svog nema i gdje brata nije“ kako je pjevao slavni Šantić, nego da na odmor dođu u rodni kraju i čak pozovu svoje prijatelje, jer pored Antićevih bazena, na vrhu Busija se upravo rađa turističko naselje, sa hotelima, sportskim terenima, šetalištima, jezerom i stazom za skijanje. Tvorac ovo projekta je Majevičanin iz sela Kovačica Svetozar Ostojić.

http://semberskenovine.ba/sr/news/gradovi/lopare/366.vlasnik-preduzeca-megadrvo-od-majevice-zeli-da-napravi-zlatibor.html

Kolektivni san, koji sanjaju ovi „orači“ od samog početka rada, se polako malim ali sigurnim koracima ostvaruje, bez obzira na sve prepreke koje su im se na putu ispriječile pa i one najgore, ignorisanja od strane dijela sunarodnika koji ni u jednoj akciji nisu željeli da učestvuju jer im se ljubava ugasila ili je samo trenuto zapretena u pepelu i rasplamsaće se kad tad jer što više starimo sve više nas zavičaj privlači.

No na kraju ako se nikad ne rasplamsa,  ni oni koji se nisu nikad odzvali neće biti spriječeni da uživaju o dobrobiti, niti ćemo ih osuđivati jer i oni pomažu  svoje srodnike u rodnom kraju, što je vrlo značajno bez obzira što ne učestvuju u organizovanim aksijama.

Premda je ovaj tekst trebalo da bude samo izvještaj o proslavljenoj Slavi Udruženja Majevičana u Švajcarskoj i možda nije trebalo izgovoriti ni jednu gorku riječ, iskustvo nas je naučilo da ne treba ćutati kako o dobrim djelima, tako i lošim ili i nečinjenju. Zato se ovde provlači nota kritike, jer nakon svih ovih godina vrijeme je da i oni koji su po svom karakteru mizantropi svhate da ako sami ne čine, ne treba ni da kritikuju one koji to čine iz ljubavi prema rodu svom, pa i prema onima koji ih ignoriši ili ogovaraju.

Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *